Winnende column over persvrijheid in tijden van corona

Lieve Smeets (22) student aan de Maastricht University is de winnaar van de columnwedstrijd van de Vrijheidscolleges en Roosevelt Foundation. Haar column werd geselecteerd uit 115 inzendingen. De opdracht was om een column te schrijven over één van de vier vrijheden van president Roosevelt. Smeets wint 200 euro en de column wordt gepubliceerd op de online media van de Vrijheidscolleges en Roosevelt Foundation. Veel scholieren en studenten schreven in hun columns over het coronacrisis en wat dit doet met hun gevoel voor vrijheid.

Lieve Smeets hoorde dat ze had gewonnen tijdens een Skype gesprek met Esther Lubberding, directeur van de Vrijheidscolleges en Han Polman, voorzitter van de Roosevelt Foundation en commissaris van de Koning in Zeeland. De jury is zeer onder de indruk van de kwaliteit van de 115 inzendingen. De jury koos voor de column van Lieve Smeets, omdat deze op sterke wijze de actuele situatie in Nederland verbond aan actualiteit in het buitenland.
Jury schrijft in het rapport; “Lieve schrijft op een prettige manier. Haar column is toegankelijk en verslapt op geen enkel moment. Het is knap hoe ze de coronacrisis weet te koppelen aan het recht op vrijheid van meningsuiting en specifiek persvrijheid in Nederland en Rusland. Hierdoor ga je op een andere manier nadenken over de ruime persvrijheid die we in Nederland genieten.” Veel columns verwijzen naar de coronacrisis. Ook Smeets doet dat in haar column over de vrijheid van meningsuiting; “Zeker in tijden als deze moeten we kunnen rekenen op journalisten die ons kritisch de waarheid voorleggen. We leren om zelf na te denken en meerdere invalshoeken in acht te nemen.” Haar column is te lezen op www.vrijheidscolleges.nl en www.fourfreedoms.nl.

Sandy Hook school shooting
Eervolle vermelding is er voor de Engelstalige column van Natalia Nikitchyuk (21) uit Connecticut (VS) student van University College Roosevelt (UCR) in Middelburg. Zij schreef een column over de schietpartij die zij als 13 jarige meemaakte op haar basisschool. Zij zat op de Sandy Hook Elementary School in Newtown (VS) waar op 14 december 2012 een 20 jarige man 26 mensen dood schoot, waaronder 20 kinderen. De jury schrijft hierover: ”Wij vinden het knap dat Natalia zo'n persoonlijke column durft te schrijven. Wanneer je een enorme schietpartij meemaakt ben je voor het leven getekend. Heel dapper dat ze zich inzet tegen wapengeweld. Indrukwekkend en aangrijpend om hierover een persoonlijk verhaal te lezen.”

De jury bestond uit auteur en columnist voor het Parool Natascha van Weezel, Ton Brandenbarg bestuurslid van de Roosevelt Foundation en Gerda Bosdriesz bestuurslid van Stichting Vrijheidscolleges en werkzaam bij ProDemos Academie. De opdracht aan de studenten en scholieren was om één van de vier vrijheden te kiezen en daar een column over te schrijven. Deze vier vrijheden werden in 1941 geïntroduceerd door de Amerikaanse president Franklin D. Roosevelt: vrijheid van meningsuiting, godsdienstvrijheid, vrijwaring van gebrek en vrijwaring van vrees. “De columns van de jongeren laten zien dat hoe zij kijken naar vrijheid. We worden nu 75 jaar na de Tweede Wereldoorlog en door het coronavirus op verschillende manieren geconfronteerd hoe waardevol onze vrijheid werkelijk is,” aldus Natascha van Weezel.

De winnende column van Lieve Smeets - ‘Je persvrijheid of je leven'

Het is 19.00 uur. De televisie staat aan. Onze minister-president maakt zich klaar voor een nieuwe persconferentie omtrent het coronavirus. We worden ingelicht over hoe het verder moet met ons land. We mopperen. Anderhalve meter vinden we veel. Familieleden hebben we al weken niet in levende lijven kunnen begroeten. We willen naar buiten, op vakantie, het liefst naar Ibiza of Hawaii en vooral vergeten dat er een pandemie gaan is. Ik mopper ook. Dat elke dag hetzelfde is. Dat ik terug wil naar mijn oude leven. Na het verhaal van Mark Rutte is er ruimte voor vragen. Journalisten van verschillende nieuwszenders leveren commentaar. De een is kritischer dan de ander. Er worden vragen gesteld over het Nederlandse beleid. Niet iedereen is er even enthousiast over, maar elke vraag wordt beantwoord. Ongeacht hoeveel ontevredenheid er misschien in verstopt zit. Veel vragen vormen een weerspiegeling van de onrust, onzekerheid en onvrede die ook heerst onder de burgers. Hoewel ik het niet eens ben met elk standpunt dat tijdens de vragenronde naar voren wordt gebracht, bedenk ik me wel dat de journalisten vrij zijn in het bepalen van hun kritische opmerkingen. Het mag. We kennen persvrijheid. We hechten veel waarde aan onze vrijheid van meningsuiting. Maar dat lijken we in deze tijden soms te vergeten.
Ik denk terug aan een recent bericht over een Russische onderzoeksjournalist, Elena Milashina. Nadat zij haar kritiek uitte op de Russische staat en de manier waarop zij omgaat met het coronavirus, werd zij met de dood bedreigd. Haar artikel moest verwijderd worden. Milashina werd al verscheidene malen eerder aangevallen en in gevaar gebracht. Momenteel zet zij het werk voort van een andere vermoorde Russische journaliste. Ondanks de vele dreigementen, de continu angst en de ontevredenheid van de staat blijft Milashina zich inzetten voor persvrijheid in Rusland. Iets wat wij naar mijn mening te veel voor lief nemen in Nederland.
Vrijheid van meningsuiting omvat meer dan wat men op het eerste gezicht zou denken. Het wordt vaak als joker gebruikt voor racistische, seksistische en andere discriminerende uitlatingen. Maar ook op het gebied van beleid en onderzoek is deze vrijheid van uiterst belang. Zeker in tijden als deze moeten we kunnen rekenen op journalisten die ons kritisch de waarheid voorleggen. We leren om zelf na te denken en meerdere invalshoeken in acht te nemen. De mens is geen robot. Hij hoeft de berichten die de buurman, de leraar of de televisie voorkauwt niet klakkeloos over te nemen. Hij is geen reproductiemachine. Mede dankzij de vrijheden is hij in staat om zelf na te denken en een mening te vormen die hij mag delen. Althans, in Nederland. Het is 19.45 uur. De laatste journalist is aan bod geweest. Hij zal vannacht niet wakker liggen over zijn uitspraken tijdens het vragenrondje. Dat zal heel anders zijn voor Milashina. De televisie gaat uit.

De column van Natalia Nikitchyuk

Freedom from Fear is something I didn’t appreciate until it was gone.
That’s the nature of security. The privilege is ingrained into you. It is like the blood in your veins, vital but barely thought about.
For many people raised in our society, extreme fear is experienced only indirectly. You taste it while watching horror films or tragic documentaries. You see it on the news. You can try on others’ shoes, but you can’t actually put yourself there.
This is progress. This is what the Four Freedoms initiative, led by the Roosevelts, has worked to achieve for nearly 80 years. However, we haven’t completed this mission. Now more than ever, this freedom is essential.
When I was barely thirteen years old, there was a mass shooting at the elementary school in my American hometown. Twenty six children and educators were torn away from us. Their stories and faces still haunt me. These were my neighbors and my former teachers. My precious childhood memories from those school halls were blood-stained; my childhood itself was shattered.
Normal life becomes a fantasy after experiencing such devastation at a young age. From that point onwards, my life has mainly been focused on picking up the pieces. I spent years too paranoid to go to the movies due to the violent content and the echoes of the Aurora cinema shooting. I endured grocery trips with panic attacks because I mistook someone dropping a can as a gunshot. I devoted countless class periods mapping out the best response if a shooter would burst through the door.
If I hadn’t moved to the Netherlands, far from my gun-violence-ridden country, I believe I would still hold on to these patterns. Fear had become normal for me until I realized that it was not a normal way to live.
Liberation from fear is part of why I am grateful to live in the Netherlands.
This freedom is the reason why I stand up against gun violence. It is why I advocate so strongly for those who suffer, no matter the context.
I have slowly regained a sense of security in the seven years since the shooting. But I am one of the lucky ones. As time goes by and issues like gun violence, war, and sickness proliferate the world, Freedom from Fear is increasingly critical, yet increasingly rare.
In an ideal world, we will arrive at the point of privilege where security can be taken for granted, and we will rely on the Four Freedoms initiative to remind us to be grateful. For now, we will continue our fight for a better tomorrow.

Terug naar overzicht